view');
Category

Blog

Aardige begeleider gezocht!

Iedereen kan wel eens hulp gebruiken!

Ieder mens is uniek en heeft een unieke hulpvraag. Het klinkt cliché maar het is echt waar. In de afgelopen twee jaar hebben we meer dan 170 begeleidingstrajecten opgestart. 170 unieke verhalen. Natuurlijk komen de thema’s overeen. Maar de achtergrond, de levensfase, het sociale netwerk; het maakt ieder begeleidingstraject uniek.

Daarom zijn we gestart met het vertellen van een aantal van deze verhalen. Zodat jij, als je op zoek bent naar begeleiding, kunt zien dat je niet alleen staat. Zodat je als verwijzer een beeld hebt bij het type vragen die we oppakken en als sollicitant bij wat je kunt verwachten als je bij Vivens Begeleiding aan de slag gaat.

De verhalen zijn echt. De namen en foto’s fictief. Maar zoals je op de foto kunt zien en dat willen we ermee aantonen; het zijn unieke mensen met unieke verhalen. Iedereen kan wel eens hulp gebruiken! Achter iedere voordeur gaat een uniek verhaal schuil.

Dit verhaal gaat over Sanne.

‘Hoi! Ik ben Caren. Jij moet Sanne zijn.’ Ik zie een kleine vrouw met lang haar, ze ziet er verzorgd uit. Ze geeft me een hand en kijkt naar de grond. ‘Dat klopt,’ zegt Sanne enthousiast.

‘Wat een spontane vrouw’, denk ik meteen ondanks dat ze me niet aankijkt. ‘Zou ze het spannend vinden?’ Mijn eerste indruk van Sanne is tijdens deze seconden al gewekt. En haar indruk van mij natuurlijk ook. We gaan zitten, terwijl Sanne koffie pakt vertel ik iets over mezelf. Ik vraag Sanne dat ook te doen.

Sanne heeft zich aangemeld bij Vivens Begeleiding voor ambulante begeleiding en vandaag maken we kennis met elkaar.

Iedereen die zich aanmeldt voor begeleiding van Vivens, kiest zelf de begeleider die bij hem past. Bijvoorbeeld via de profielen op de website en in ieder geval in een persoonlijke kennismaking. Na de kennismaking, besluiten zowel hulpvrager als begeleider, of er voldoende wederzijds vertrouwen is om de begeleiding te starten.

Vivens begeleiding vindt ‘de klik’ belangrijk

Wij geloven dat begeleiding het beste werkt, als je een klik hebt met elkaar. Voor een goede samenwerking is het nodig dat je naar elkaar luistert en bereid bent om iets van elkaar aan te nemen. Ga maar eens na, hoe vind jij het om iets te leren van iemand die je niet aardig vindt?

Daarom staat de begeleidingsrelatie tussen jou en de begeleider centraal. We zijn ervan overtuigd dat dit, naast de werkervaring van de begeleider, de basis is om je zelfredzaamheid te vergroten.

Door jou de keuze te geven, geven we jou de regie en laten we zien dat we oog hebben voor jou. Dat geeft extra motivatie waardoor je beter en sneller je doelen kunt behalen.

Wat zeggen de praktijk en de wetenschap over ‘de klik’?

In de praktijk zien wij dat het maar in ongeveer 2-3% van de gevallen voorkomt dat er geen of onvoldoende basis is om een begeleidingstraject te starten na de eerste kennismaking.

Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat relatiefactoren (de klik tussen cliënt en behandelaar) voor 30% een rol speelt bij het effect van de behandeling. Ook uit onderzoek blijkt dus dat de klik tussen cliënt en begeleider belangrijk is voor de effectiviteit van de hulpverlening. (Bron: Duncan & Miller, 2000)

Terug naar Sanne. De volgende dag laat ik haar weten dat ik haar graag wil begeleiden. Ook Sanne geeft een GO. We starten de begeleiding, in het vertrouwen dat we allebei gemotiveerd zijn om samen aan de slag te gaan. Dat is voor Vivens Begeleiding de best denkbare basis om samen te werken aan zelfredzaamheid.

Caren Speldekamp, ambulant begeleider bij Vivens Begeleiding regio Twello, Voorst & Deventer

Informatiebijeenkomst Vivens Begeleiding Zutphen

Van 11 tot en met 16 maart 2019 vindt in heel Nederland de week van zorg en welzijn plaats. Een week waarin zorgorganisaties laten zien hoe het eraan toegaat op de werkvloer. Eén van die organisaties is Vivens Begeleiding die onlangs ook in Zutphen van start is gegaan. Vivens Begeleiding biedt ambulante begeleiding binnen de Wmo, waarbij niet de diagnose maar de hulpvraag centraal staat.

Als ambulante zorgorganisatie kunnen we je lastig meenemen naar zorgvragers thuis om te laten zien hoe het werk eruitziet. Wél vertellen we graag wat voor soort hulpvragen we begeleiden, hoe wij werken, op welke manier wij georganiseerd zijn en hoe jij kunt aansluiten bij een werknemerscoöperatie of er een kunt starten!

Dikke kans dat een werknemerscoöperatie je weinig zegt. En dat is niet zo gek want deze manier van organiseren is nog vrij uniek. Simpel gezegd ben je gewoon in loondienst maar ben je samen met jouw collega’s eigen baas. Ben je dan ondernemer? Nee, dat niet, maar je neemt tot op bepaalde hoogte wel beslissingen die een zelfstandig ondernemer ook neemt. Maar dan als team.

Om de kleinschaligheid en de korte lijnen in iedere gemeente te waarborgen bestaan wij uit een groeiend aantal werknemerscoöperaties. Binnen zo’n coöperatie hebben de medewerkers het voor het zeggen. Zij nemen elkaar aan en bepalen samen hoe zij hun dagelijks werk vormgeven. Zonder leidinggevende en dure overhead. Begeleiders zijn ondanks dat zij samen eigen baas zijn gewoon in loondienst. Deze unieke manier van werken werkt sneller en beter. Als team ben je samen verantwoordelijk voor de begeleiding aan een groep cliënten in jullie gemeente en hebben jullie korte lijnen met verwijzers. Door deze manier van werken kan soms al binnen een paar dagen gestart worden met de begeleiding en heeft de cliënt of aanmelder vanaf de aanmelding direct contact met de begeleider die de begeleiding gaat bieden. Door deze manier van organiseren heb jij als begeleider meer tijd voor je cliënten en meer plezier in je werk.

Eind 2016 startte Vivens Begeleiding in Apeldoorn. Inmiddels bieden we ambulante begeleiding in een groot deel van Gelderland. In ruim twee jaar tijd hebben wij in andere delen van Gelderland bijna 200 zorgvragers opgestart. Samenwerkingspartners zijn unaniem enthousiast over de werkwijze. Medewerkers van wijkteams en verwijzers beoordelen de samenwerking met een 8,4. Dit jaar gaan in Gelderland en Overijssel nog vier nieuwe coöperaties van start.

Informatiebijeenkomst Zutphen

Op donderdagavond 14 maart organiseren wij in Zutphen een voorlichtingsbijeenkomst. Deze bijeenkomst is bedoeld voor geïnteresseerde hulpverleners en voor professionals van bijvoorbeeld het wijkteam, MEE, bewindvoerders, consulenten werk- en inkomen, psychologen enz.  Tijdens deze bijeenkomst wordt informatie gegeven over het zorgaanbod van Vivens Begeleiding, hoe begeleiders kunnen aansluiten of een eigen team kunnen (op)starten.

Via onderstaande formulier kun jij je vrijblijvend voor de bijeenkomst aanmelden. Na je aanmelding ontvang je uiterlijk een week van tevoren de locatie van ons (dit is even afhankelijk van het aantal geïnteresseerden).

Tevredenheidsonderzoek samenwerkingspartners Wmo

Onlangs heeft er een tevredenheidsonderzoek plaatsgevonden onder onze samenwerkingspartners. Deze samenwerkingspartners hebben in ongeveer de helft van de zorgtrajecten (170) die we hebben opgestart in de afgelopen 2 jaar met ons samengewerkt. De respons van de online enquête is 36% en met een gemiddelde beoordeling van 8,4 zijn we meer dan tevreden! We zijn heel erg trots op de begeleiders die dit resultaat hebben neergezet.

Unaniem zijn respondenten (wijkteams, Wmo consulenten, bewindvoerders, psychologen) tevreden over onze bereikbaarheid en over de snelheid waarmee we casuïstiek kunnen oppakken. Over de heldere en eenduidige communicatie, over de doelen waaraan begeleiders met zorgvragers werken en het resultaat wat zij daarmee bereiken. Over de positieve insteek en het inzetten op talent in plaats van een diagnose, het niet altijd maar alles overnemen van zorgvragers maar vooral ook zelf laten proberen, over de korte lijnen en het goede overleg. En zo gaat de lijst met positieve feedback maar door. Hierdoor bevelen de samenwerkingspartners ons ook aan bij anderen.

We zijn ontzettend trots op wat we met elkaar in 2 jaar tijd hebben neergezet en de resultaten die we in zo’n korte tijd hebben bereikt.

Uiteraard (en gelukkig maar) is er ook opbouwende feedback waarmee we aan de slag kunnen. In sommige gevallen mogen we zorgvragers iets vaker of iets meer bij de hand nemen en slaan we misschien soms wat door in het vergroten van de zelfredzaamheid of het tempo waarmee we dit willen bereiken. Ook gaf een verwijzer aan dat de match (met name op basis van de expertise) tussen zorgvrager en begeleider beter zou kunnen en mogen de begeleidingsplannen wat bondiger.

Ook onder onze zorgvragers en begeleiders hebben wij in 2018 een tevredenheidsonderzoek uitgevoerd. Zorgvragers beoordelen ons met een 8,5. De begeleiders geven het werk binnen Vivens Begeleiding en Vivens Nederland een 8,3.

We gaan ons best doen deze fantastische cijfers vol te houden de komende jaren! Wij gaan voor minimaal een 8.

Dit jaar gaan we werken aan een continu proces van meten naar tevredenheid en resultaat binnen verschillende onderdelen van de organisatie. Op basis van korte vragenlijsten per proces (bijvoorbeeld na een intake of evaluatie) maar ook op basis van de data die gegenereerd worden. Op deze manier wordt het meten van tevredenheid niet statisch en periodiek maar een continu proces. Dit zorgt ervoor dat we altijd inzicht hebben en tijdig kunnen evalueren waar zaken verbeterd kunnen worden en daar ook direct verbeteringen in kunnen doorvoeren.

Iris (25)

Iedereen kan wel eens hulp gebruiken!

Ieder mens is uniek en heeft een unieke hulpvraag. Het klinkt cliché maar het is echt waar. In de afgelopen twee jaar hebben we meer dan 170 begeleidingstrajecten opgestart. 170 unieke verhalen. Natuurlijk komen de thema’s overeen. Maar de achtergrond, de levensfase, het sociale netwerk; het maakt ieder begeleidingstraject uniek.

Daarom zijn we gestart met het vertellen van een aantal van deze verhalen. Zodat jij, als je op zoek bent naar begeleiding, kunt zien dat je niet alleen staat. Zodat je als verwijzer een beeld hebt bij het type vragen die we oppakken en als sollicitant bij wat je kunt verwachten als je bij Vivens Begeleiding aan de slag gaat.

De verhalen zijn echt. De namen en foto’s fictief. Maar zoals je op de foto kunt zien en dat willen we ermee aantonen; het zijn unieke mensen met unieke verhalen. Iedereen kan wel eens hulp gebruiken! Achter iedere voordeur gaat een uniek verhaal schuil.

Dit verhaal gaat over Iris.

Iris (25 jaar)

Iris heeft al vanaf haar pubertijd te maken met hulpverlening. Vanaf haar vijftiende heeft Iris last van depressies. In die tijd, waarin Iris ook meerdere klinische opnames heeft gehad voor haar depressies, is Iris gediagnosticeerd met een Autisme Spectrum Stoornis en AD(H)D. Iris woont nu een jaar op zichzelf en heeft zij ambulante begeleiding aangevraagd van Vivens Begeleiding.  Sinds twee maanden woont zij samen met haar vriend, hij is in september afgestudeerd voor de opleiding kunstgeschiedenis aan de Universiteit. De maatwerkvoorziening is afgegeven voor een jaar en afgelopen maand opnieuw verlengd voor een jaar.

Iris vertelde tijdens het kennismakingsgesprek met Vivens Begeleiding dat het de maanden voorafgaand aan het gesprek redelijk goed met haar ging. Zij had minder last van depressieve gevoelens en minder de neiging tot automutilatie. Echter was het de bedoeling dat zij in het komende halfjaar zou gaan afstuderen en was zij druk bezig met haar scriptie en de laatste vakken die ze moest halen. Ze vertelde de begeleiding dat dat heel veel stress voor haar met zich mee bracht. Wanneer Iris bijvoorbeeld een ochtend naar college was geweest, moest zij de rest van de middag slapen om hiervan bij de komen. Ook zaken als het doen van boodschappen, het schoonhouden van haar huis of het afspreken met vrienden kostte Iris veel energie. Wanneer Iris zich goed voelde kon zij meer aan dan tijdens dagen wanneer zij zich minder goed voelde.

Iris wilde graag samen met de begeleiding gaan werken aan de volgende doelen:

  • Structuur en regelmaat: Samen wekelijks kijken naar haar studieplanning zodat zij kon afstuderen. Kijken hoe zij het huishouden kon plannen in haar dagelijkse ritme.
  • Het doen van boodschappen. Het bedenken van een weekschema wat betreft avondeten, het maken van een boodschappenlijstje en het samen doen van boodschappen.
  • Wekelijks bevragen van haar sociale contacten die week en stimuleren deze aan te gaan.
  • Na haar afstuderen bespreken wat voor baan zij zou willen, mee gaan naar gesprekken met het UWV en samen kijken op welke functies zij kon solliciteren.

Er was afgesproken dat de begeleiding twee keer in de week zou komen. Aangezien het Iris ook teveel stress oplevert wanneer zij twee verschillende begeleiders zou krijgen werd met haar afgesproken dat zij één begeleider zou krijgen die twee keer per week bij haar zou komen.

De eerste maanden is Iris druk bezig geweest met het maken van studieplanningen samen met de begeleiding. Wanneer het haar te veel werd en ze haar planning niet meer kon volgen besprak ze dit met de begeleiding en keken ze samen hoe ze de planning zouden kunnen aanpassen zodat Iris meer rustmomenten kon krijgen, maar niet te ver achter zou raken wat betreft de planning.

Het is Iris zonder vertraging gelukt om af te studeren!

Wanneer Iris minder goed in haar vel zat, kon het zijn dat het huishouden erbij in schoot. Wanneer de begeleiding dit constateerde, bevroeg zij Iris hiernaar. Iris kreeg dan de ruimte om uit te leggen wat er aan de hand was en samen bespraken zij hoe ze het huishouden die week kon aanpakken.

Wanneer Iris er in de supermarkt achter komt dat zij moet kiezen uit drie verschillende verpakkingen voor hetzelfde product lukt dit haar niet

Wekelijks deed Iris samen met de begeleiding boodschappen. Boodschappen doen kostte en kost Iris veel energie. Er komen veel handelingen bij kijken. Zo heeft zij last van overprikkeling in de supermarkt. Wanneer Iris alleen of samen met haar vriend boodschappen doet, hebben ze veel moeite om keuzes te maken, onder andere wat ze die week ‘s avonds gaan eten. Ze kunnen dan elke dag hetzelfde eten of voor ongezonde maaltijden gaan. Ook wanneer er iets onverwachts gebeurt in de supermarkt of wanneer zij er in de supermarkt achter komt dat zij moet kiezen uit drie verschillende verpakkingen voor hetzelfde product lukt dit haar niet, levert dit spanning op en zou zij zonder boodschappen weer richting huis kunnen vertrekken. Door de ondersteuning van haar begeleiding en het werken aan doelen en tussendoelen lukt het Iris steeds beter om zelfstandig maaltijden te bedenken, een boodschappenbriefje te maken en vervolgens boodschappen te gaan doen.

In het begeleidingstraject bleek dat het ook belangrijk is voor Iris dat de begeleiding vraagt naar haar sociale contacten die week. Iris vindt de contacten met de vrienden die zij heeft belangrijk, maar wanneer zij zich minder goed voelt kan zij deze vriendschappen wel uit de weg gaan.

Nu Iris is afgestudeerd wil ze graag een betaalde baan. Ze ontvangt nu nog een uitkering van de gemeente. Iris heeft vele gesprekken met de begeleiding gevoerd over welke richting zij op zou willen na haar afstuderen. Hieruit bleek dat zij eigenlijk niks met haar afgeronde studie wil doen, maar het liefst de kant van de hulpverlening op wil. Samen met de begeleiding gaat zij naar gesprekken met de uitkeringsinstantie. Voor Iris is het belangrijk dat de begeleiding mee gaat naar dit soort gesprekken, omdat Iris niet altijd goed uit haar woorden kan komen wanneer zo’n gesprek teveel van haar vraagt. De begeleiding kan dit gesprek dan voor haar structureren en wanneer dit nodig is het gesprek even van haar overnemen.

Samen met de begeleiding bekijkt Iris op welke banen in de hulpverlening zij zou kunnen reageren en of zij daar eventueel nog een opleiding voor zou moeten volgen.

Het feit dat Iris weet dat de begeleiding twee keer in de week komt en dat ze deze zaken niet alleen hoeft op te pakken, neemt bij haar al zoveel stress weg dat zij de rest van de week meer ontspannen is en zich kan concentreren op bijvoorbeeld haar vrijwilligerswerk.

Iris zal de komende tijd nog begeleiding nodig hebben, maar is zeker van plan om dit in de toekomst allemaal zelf te kunnen en hier werkt ze hard aan.

Praktische ondersteuning heeft Peter in de goede richting gezet

Iedereen kan wel eens hulp gebruiken!

Ieder mens is uniek en heeft een unieke hulpvraag. Het klinkt cliché maar het is echt waar. In de afgelopen twee jaar hebben we 150 begeleidingstrajecten opgestart. 150 unieke verhalen. Natuurlijk komen de thema’s overeen. Maar de achtergrond, de levensfase, het sociale netwerk; het maakt ieder begeleidingstraject uniek.

Daarom zijn we gestart met het vertellen van een aantal van deze verhalen. Zodat jij, als je op zoek bent naar begeleiding, kunt zien dat je niet alleen staat. Zodat je als verwijzer een beeld hebt bij het type vragen die we oppakken en als sollicitant bij wat je kunt verwachten als je bij Vivens Begeleiding aan de slag gaat.

De verhalen zijn echt. De namen en de foto’s fictief. Maar zoals je op de foto kunt zien en dat willen we ermee aantonen; het zijn unieke mensen met unieke verhalen. Iedereen kan wel eens hulp gebruiken! Achter iedere voordeur gaat een uniek verhaal schuil.

Dit verhaal gaat over Peter.

Peter (38 jaar)

Een jaar geleden vroeg Peter voor zichzelf en zijn gezin ondersteuning aan bij de gemeente. Hij kreeg toen een maatwerkvoorziening voor ambulante ondersteuning voor de duur van één jaar. Deze is onlangs voor twee jaar verlengd.

Peter is getrouwd met Debby en samen hebben ze twee kinderen, een zoon van 13 jaar en een dochter van 8. Zijn vrouw was hoofdverdiener, maar is door een burn-out thuis komen te zitten en werkt momenteel hard aan haar herstel. Peter zit al jaren in de ziektewet, omdat hij zichzelf op het werk altijd opbrandde. Peter is bekend met een angststoornis en er is een vermoeden dat er sprake kan zijn van autisme. Dit is nooit officieel vastgesteld. Al vanaf zijn 8ste ervaart Peter faalangsten en heeft hij een sociale fobie. Dat houdt in, dat hij bang is om te falen en dat hij zich zorgen maakt dat andere mensen hem afwijzen. Op latere leeftijd zorgden deze angsten voor spanning in verschillende situaties. Zo bevroor hij en kon hij zijn werk niet meer uitvoeren wanneer iemand ook maar naar hem keek. Door de angst om te kunnen falen lukt het hem thuis niet om huishoudelijke klusjes uit te voeren. Hij is bang dingen verkeerd te doen. Zelfs als het hem een keer lukt om een klus te beginnen treden snel paniekklachten op. Hij krijgt dan last van zijn spieren, een versnelde ademhaling en verhoogde hartslag.

Peter is een doorzetter en ondanks deze tegenslagen blijft hij zichzelf regelmatig uitdagen. Hij gaat naar vrienden, zorgt voor de boodschappen en brengt de kinderen naar school.

Peter heeft vier belangrijke doelen:

  1. Het verbeteren van het contact met zijn kinderen;
  2. zijn vrouw ontlasten door te helpen in het huishouden;
  3. het verkrijgen van een zinvolle daginvulling e
  4. het accepteren van zijn beperkingen.

In het verleden heeft Peter hulp gehad van een psychiater en heeft hij deeltijdbehandeling gevolgd. Het lukte hem niet om de verkregen adviezen in de praktijk toe te passen. Juist hiervoor is ambulante ondersteuning ingezet om de vertaalslag met betrekking tot adviezen en tips naar de praktijk te maken.

Het duurde een half jaar voordat Peter voldoende vertrouwen had in zijn ambulant begeleider om tot een goede werkrelatie te komen. Peter had deze tijd ook nodig om eerlijk te kunnen zijn over zijn gevoelens en gedachtes. Nadat het vertrouwen was verkregen kon er beter aan de bovengenoemde doelen worden gewerkt. Het bleek ontzettend belangrijk om orde te scheppen in Peters leven. Hierdoor kreeg hij de nodige rust waardoor hij meer energie over had om positieve aandacht te geven aan zijn kinderen. Samen met de ambulant begeleider maakte Peter een dagelijkse planning. In deze planning werd rekening gehouden met de frequentie van activiteiten, de duur ervan en de belasting maar vooral met de tijd en aandacht die zijn kinderen nodig hebben. Dit voorkomt dat Peter doorslaat in bepaalde handelingen. Het kan bij Peter altijd beter en mooier, waardoor zaken vaak niet afkomen. Peter legt zichzelf een dusdanig hoge druk op wat zijn weerslag heeft op de kinderen. Daarom bespreekt Peter wekelijks met zijn ambulant begeleider opvoedingsvragen.

Twee maanden nadat de ambulant begeleider en Peter begonnen waren met de dagelijkse planning en Peter verbetering merkte, begon hij meer alcohol te drinken.

Twee maanden nadat de ambulant begeleider en Peter begonnen waren met de dagelijkse planning en Peter verbetering merkte begon hij meer alcohol te drinken. Hierdoor voelde hij zich overdag futloos en moe. Toen hij dit met zijn begeleider besprak bleek Peter onbewust de neiging te hebben zich slecht te willen voelen. Daarom werd in deze periode meer aandacht besteed aan Peters gevoelens en gedachtes. Uiteindelijk kwam Peter tot de conclusie dat sporten een positieve uitkomst zou kunnen bieden en begon hij daarom actief met hardlopen. Ook op dit vlak was het voor Peter lastig om zijn energie goed in te delen met als gevolg een overbelast lichaam. De oplossing bleek een hardloop applicatie op zijn telefoon die hem instructies gaf. Met zijn ambulant begeleider evalueert hij sindsdien wekelijks en vooralsnog gaat dit goed.

Al met al blijkt het een uitdaging een balans te vinden tussen het actief oppakken van zaken en het vinden van rust. Peter heeft als valkuil dat hij teveel hooi op zijn vork neemt waardoor hij snel het overzicht kwijt raakt en daardoor zijn energie niet meer goed kan verdelen. In overleg met de ambulant begeleider is daarom besloten vier maanden lang geen nieuwe uitdagingen aan te gaan, totdat de dingen die nu positief verlopen hun vruchten afwerpen.

Zijn vrouw is ondertussen weer aan het werk en is erg blij met de vooruitgang die Peter boekt. Naast de hulp voor Peter is er inmiddels ook hulp voor zijn kinderen om met de, toch wel, bijzondere thuissituatie om te kunnen gaan.

Peter zal vooruitgaan, dat is zeker; met vallen en opstaan.

Iedereen kan wel eens hulp gebruiken! Meneer Han (72)

Iedereen kan wel eens hulp gebruiken!

Ieder mens is uniek en heeft een unieke hulpvraag. Het klinkt cliché maar het is echt waar. In de afgelopen twee jaar hebben we 150 begeleidingstrajecten opgestart. 150 unieke verhalen. Natuurlijk komen de thema’s overeen. Maar de achtergrond, de levensfase, het sociale netwerk; het maakt ieder begeleidingstraject uniek.

Daarom starten we met het vertellen van een aantal van deze verhalen. Zodat jij, als je op zoek bent naar begeleiding, kunt zien dat je niet alleen staat. Zodat je als verwijzer een beeld hebt bij het type vragen die we oppakken en als sollicitant bij wat je kunt verwachten als je bij Vivens Begeleiding aan de slag gaat.

De verhalen zijn echt. De namen en de foto’s fictief. Maar zoals je op de foto kunt zien en dat willen we ermee aantonen; het zijn unieke mensen met unieke verhalen. Iedereen kan wel eens hulp gebruiken! Achter iedere voordeur gaat een uniek verhaal schuil.

We starten de serie met het verhaal van Meneer Han.

Meneer Han (72)

Via een wijkteam kwam 2 jaar geleden de vraag bij ons binnen of wij ook ouderen begeleiden. Het ging toen om meneer Han van 72 jaar oud. Hij woonde destijds ongeveer 7 jaar samen met zijn zoon in Nederland in een appartement. Meneer Han had in het begin moeite om de binnenkomende post goed te begrijpen omdat hij de Nederlandse taal niet machtig was. Af en toe zocht hij hiervoor hulp bij het wijkteam maar deze insteek bleek onvoldoende. Op belangrijke stukken werd vaak te laat of niet gereageerd. Meneer Han werd in die tijd ook geholpen door vrijwilligers met verschillende zaken maar doordat hij geregeld afspraken niet na kwam strandde ook dit traject. Bovenal bleken in het verleden vader en zoon betrokken te zijn geweest bij een wietplantage in hun woning. Op het moment van aanmelding waren er opnieuw zorgen over soortgelijk delictgedrag.

Na de gebruikelijke kennismaking begonnen wij met het scheppen van orde in de, toch zeer chaotische, administratie van meneer om zo zicht te krijgen op mogelijke schulden. Wij kwamen er snel achter dat er sprake was van bewindvoering maar dat deze moeilijk in contact kwam met meneer. Begrijpelijk dat bewindvoerder erg blij was dat eindelijk ambulante ondersteuning in beeld was gekomen die de communicatie tussen hem en meneer Han kon bevorderen en ervoor zorg kon dragen dat belangrijke zaken op tijd werden opgepakt. Uiteindelijk bleek veel van de post betrekking te hebben op de zoon van meneer Han. Daarom werd besloten om ook voor hem ambulante begeleiding vanuit Vivens in te zetten met als doel; het verkrijgen van structuur (inkomen, daginvulling, woonplek).

Snel bleek dat er sprake van een “ongezonde” symbiotische relatie tussen vader een zoon. Zij haalden niet het beste in elkaar naar boven en waren in een vicieuze cirkel beland die geen uitweg bood. De zoon van meneer Han bleek geen inkomen en een nog hogere schuldenlast dan vader te hebben en woonde bij zijn vader in sinds hij zijn baan en huis kwijt was geraakt.

Onder andere was er ook sprake van verwaarlozing met betrekking tot het huishouden en ongedierte overlast. Het lukte vader en zoon niet om adequaat voor hun directe leefomgeving zorg te dragen. Met hulp van vrijwilligers heeft een flinke schoonmaakbeurt plaatsgevonden om hun woning in een gezonde staat te brengen. Helaas blijkt het niet haalbaar meneer Han huishoudelijke vaardigheden aan te leren.

In samenwerking met de wijkagent werd het vermoeden weerlegd dat er opnieuw sprake zou zijn van betrokken bij een wietplantage. Destijds werden vader en zoon onder druk van Oost-Europeanen en door geldnood gedwongen tot twee keer toe een slaapkamer af te staan voor een wietplantage. Beiden werden vrijgesproken voor deze overtreding.

We zijn nu twee jaar verder en er lijkt sprake te zijn van mogelijk autismespectrumstoornis bij zowel vader als zoon. Beide vertonen veel kenmerken van ASS maar door de taalachterstand en het cultuurverschil kan geen psychodiagnostisch onderzoek plaatsvinden. Daarnaast blijkt zoon sociaal emotioneel niet conform zijn leeftijd te functioneren. Dit is een van de redenen waarom zoon niet zelfstandig kan wonen. Er is daarom besloten hem aan te melden voor begeleid wonen. Door het ontbreken van een diagnose is een geschikte woonplek met de juiste begeleiding echter moeilijk te vinden. Meneer Han blijkt eerste verschijnselen van vroegtijdige dementie te vertonen. Hij vergeet geregeld afspraken en heeft vaak moeite met het goed opslaan van informatie waardoor hij veel zaken niet goed begrijpt. Meneer Han heeft in korte tijd twee hartinfarcten gehad en ervaart veel stress door de zorgen rondom zijn zoon. Daarnaast heeft hij onvoldoende gezond eten ter beschikking.

Omdat bij meneer Han sprake was van een gebrekkig sociaal netwerk was er meer (dagelijkse) structuur nodig en een omgeving zodat hij geprikkeld zou worden om sociale contacten aan te gaan. Samen met meneer Han besloten we daarom om meneer Han te ondersteunen in het vinden van een aanleunwoning bij een verzorgingstehuis en schakelden wij thuiszorg in. Hierdoor verkreeg hij dagelijkse structuur onder andere door iedere dag in de ochtend en avond een praatje te maken met de (wijk)verpleging die ervoor zorg draagt dat hij zijn medicatie inneemt. Hij heeft op zijn manier praatjes op de gang met andere ouderen en er is dagelijks zicht op zijn gezondheidstoestand. Ook eet hij weer gezonder. Iedere week komt er een schoonmaakster die ervoor zorgt dat zijn leefomgeving netjes blijft. Ondanks de nog aanwezige zorgvragen en zorgen rondom zijn zoon hebben we samen met meneer Han antwoorden gevonden op zijn voornaamste hulpvragen.

Momenteel zien wij meneer Han nog een keer in de maand en werken wij toe naar afronding van het ambulante traject.

Landelijke campagne #IKZORG

Op 1 november 2018 is de campagne Ik Zorg gestart om de komende jaren nieuwe medewerkers te werven voor de sector Zorg en Welzijn. Ook Vivens Begeleiding zet zich in voor deze campagne.

In onderstaande video vertelt ambulant begeleider Marlon hoe haar werkdag eruit ziet.

Met Ik Zorg laten meer dan 600 professionals door heel het land zien, voelen en ervaren hoe divers, breed en betekenisvol ons werk is.

Ik Zorg is onderdeel van het Actieprogramma Werken in de Zorg met als doel om in 2022 de personeelstekorten terug te brengen naar nul of daar dichtbij. Daarvoor is het programma erop gericht meer mensen kiezen voor de zorg (Actielijn 1), beter leren in de zorg (Actielijn 2) en anders werken in de zorg (Actielijn 3).

Ga voor meer informatie en de verhalen van medewerkers naar www.ontdekdezorg.nl. #IkZorg

Wil je meer informatie over vacatures bij Vivens Begeleiding? Klik op de button hieronder!

Vacatures

Verlenging Wmo ambulante begeleiding

Vandaag is het nieuwe contract met de regio Midden IJssel en Oost Veluwe ondertekend! Daarmee blijven wij vanaf 2019 een gecontracteerde zorgaanbieder voor Wmo ambulante begeleiding (en coördinatie) in Apeldoorn, Zutphen (nieuw), Hattem, Epe, Voorst en Brummen.

Een aanbesteding is toch altijd een toets moment of je aan de kwaliteitscriteria voldoet en een spannend moment voor de continuïteit van de organisatie. We zijn dan ook blij dat we onze missie om de autonomie van de begeleider en zorgvrager te vergroten kunnen voortzetten!

Vivens Begeleiding in cijfers

Wij werken dagelijks aan het vergroten van de zelfredzaamheid. We begeleiden zo lang als nodig, zo kort als mogelijk. In de afgelopen twee jaar hebben wij bijna 150 zorgtrajecten opgestart. Binnen de afgegeven maatwerkvoorziening, zetten wij gemiddeld 70% van de uren in. Na een jaar hebben we die ingezette begeleiding met ongeveer 50% afgebouwd en 25% van de zorgvragers stroomt binnen twee jaar uit. Een deel van hen kan zelfstandig verder, een ander deel gaat begeleid wonen of is zorg mijdend. In combinatie met de tevredenheid van onze de zorgvragers (8,5) hebben wij het gevoel op de goede weg te zijn en het nieuwe contract bevestigd ons hierin!

Vanaf de kennismaking heeft de zorgvrager rechtstreeks contact heeft met de begeleider die (als er een klik is) het begeleidingstraject zal gaan uitvoeren.Zo blijven de lijnen kort en kunnen we snel schakelen. Vaak starten we al binnen enkele weken na aanmelding, mits de maatwerkvoorziening is afgegeven. En soms al per direct indien dit wenselijk is.

Heb je interesse om bij ons te komen werken? Check onze website. We hebben regelmatig vacatures!

Een vrijwilliger vervangt geen professional

In veel wmo maatwerkvoorzieningen die wijkteams afgeven, staat dat bepaalde werkzaamheden door een vrijwilliger opgepakt kunnen worden. Ik begrijp de wens en het sluit aan bij de participatie gedachte. Het sluit alleen vaak niet aan bij de praktijk.

Er zijn (veel) goede vrijwilligers en we zouden niet zonder hen kunnen. De wereld zou een stuk minder fraai draaien zonder hun inzet. Maar zodra mensen afhankelijk zijn van hulp, vanwege bijvoorbeeld psychische of lichamelijke beperkingen, moet je niet ‘verplicht’ worden om ook (of in plaats van professionele hulp) van een vrijwilliger gebruik te maken. Het is geweldig als een vrijwilliger in een stabiele situatie op bepaalde vlakken ondersteuning kan bieden, maar veel ambulante zorgvragen zijn verre van stabiel.

Waar zit de kwetsbaarheid van vrijwillige inzet?

Precies in die vrijwillige inzet. De inzet van een vrijwilliger is min of meer vrijblijvend. Er staat geen beloning tegenover en het gaat dus om de intrinsieke motivatie van de vrijwilliger. Dat is lastig voor een cliënt. Want je bent afhankelijk van wanneer de vrijwilliger beschikbaar is.

Het gedrag of de stemming van een cliënt met een psychische stoornis is niet altijd in te schatten. Ook is voor de vrijwilliger zelf, niet altijd vooruitgang of resultaat zichtbaar. Dat kan demotiverend werken. Ik heb verschillende vrijwilligers hierdoor af zien haken. Het zorgt er soms voor dat binnen enkele jaren verschillende vrijwilligers de revue passeren. Daarmee komt de continuïteit en ontwikkeling van de cliënt in gevaar.

Vanuit Vivens Begeleiding, begeleiden wij diverse cliënten die in diepe schulden zitten. De inzet van een vrijwilliger om de administratie te doen, maakt problemen vaak groter. De cliënt heeft veelal een bewindvoerder of schuldsanering nodig omdat deze niet in staat is zelf regie te voeren over de financiën. Een vrijwilliger inzetten in deze complexe situatie is erg kwetsbaar, maar wordt vaak wel verwacht.

Volgens mij moet je steeds goed kijken naar de rol van een vrijwilliger in relatie tot de afhankelijkheid en zelfstandigheid van de cliënt. Hoeveel verantwoordelijkheid kan de cliënt zelf aan? Kan deze zelf regie voeren over het betreffende domein? Als dit beperkt is, zou de rol van de vrijwilliger beperkt moeten zijn of moet misschien wel geconcludeerd worden dat een vrijwilliger niet past in de situatie.

Wat is jouw ervaring met vrijwilligers in complexe situaties?

Puberteit en autisme; een uitdagende combinatie.

Pubers hebben het soms knap lastig. Lichamelijke veranderingen in combinatie met sociaal emotionele ontwikkelingen, toenemende verantwoordelijkheden, de druk van school en keuzestress. Wie ben je, wie wil je zijn, waar hoor je bij? Voor sommige jongeren vormt deze periode een extra uitdaging wannneer er sprake is van autisme. 

Autisme is een verstoring in de hersenen. Bij kinderen en jongeren uit zich dit vaak in een (sociaal emotionele) ontwikkelingsachterstand.

Therapeut en onderzoeker Martine Delfos heeft de theorie MAS1P (the mental age spectrum within 1 person) ontwikkelt waarbij ze autisme vanuit een ander perspectief benaderd. Volgens haar zorgt autisme voor een vertraging op specifieke gebieden en een versnelde ontwikkeling op andere gebieden. Het gevolg daarvan is een reeks uiteenlopende ‘mentale leeftijden’ binnen één persoon.

In een lezing gaf ze een voorbeeld van een adolescent met autisme. Hij kwam steeds in de knoop met op tijd komen, waardoor zijn studie in gevaar kwam. Hem was verteld dat hij kon stoppen met douchen zodra hij ‘klaar’ was. Maar wat de definitie van ‘klaar’ is, was hem onbekend. Door de jongen te benaderen vanuit het perspectief dat hij tijdens zijn jeugd een bepaalde ontwikkelingsfase niet goed doorlopen heeft, kon ze hem alsnog deze vaardigheden aanleren. Dus eerst je hoofd, dan je handen en dan je benen wassen. Hierna was het de jongen direct duidelijk hoe hij zichzelf kon douchen. Een ander perspectief kan in korte tijd een enorme verbetering opleveren.

In de afgelopen 15 jaar heb ik verschillende pubers met autisme begeleid of ben ik op afstand bij hen betrokken geweest. Veel van hen waren rond hun 18e één of meerdere keren vastgelopen tijdens hun opleiding of studie. Misschien wel niet zo gek, vanuit het perspectief wat Martine Delfos beschrijft.

Een jongere van 16-17 jaar met autisme, functioneert op sommige gebieden misschien wel als een 12 jarige. In hoeverre ben je dan in staat een juiste studiekeuze te maken? En stel dat je qua verantwoordelijkheid nemen functioneert als een 6 jarige. Ben je dan in staat je zelfstandig door het hoger beroepsonderwijs te bewegen? Afspraken te maken over samenwerken, plannen en je aan afspraken houden? Of op jezelf te gaan wonen?

Het onderwijs en de maatschappij stelt generieke eisen aan jongeren. Helaas heb ik veel jongeren met autisme vast zien lopen, doordat er onvoldoende inzicht en begrip was voor hun persoonlijke situatie.

Ik heb ervaren dat als je deze jongeren de juiste begeleiding biedt, passend bij hun eigen ontwikkeling, hen veel ellende bespaard kan blijven. ‘De scherpe kantjes’ zijn er halverwege hun twintiger jaren vaak vanaf. De sociaal emotionele ontwikkeling komt rond die tijd meer in lijn met de cognitieve ontwikkeling en er zijn minder eisen waaraan je moet voldoen.

Over onze werkervaring, tips en adviezen, spraken mijn collega Danielle Brink en ik kort geleden in ‘t-Harde. We waren uitgenodigd om voor een lotgenoten (ouder)groep te spreken.