view');
Category

Zorgvragers

Veel bereikt in een korte tijd

Iedereen kan wel eens hulp gebruiken!

Ieder mens is uniek en heeft een unieke hulpvraag. Het klinkt cliché maar het is echt waar. In de afgelopen twee jaar hebben we meer dan 170 begeleidingstrajecten opgestart. 170 unieke verhalen. Natuurlijk komen de thema’s overeen. Maar de achtergrond, de levensfase, het sociale netwerk; het maakt ieder begeleidingstraject uniek.

Daarom zijn we gestart met het vertellen van een aantal van deze verhalen. Zodat jij, als je op zoek bent naar begeleiding, kunt zien dat je niet alleen staat. Zodat je als verwijzer een beeld hebt bij het type vragen die we oppakken en als sollicitant bij wat je kunt verwachten als je bij Vivens Begeleiding aan de slag gaat.

De verhalen zijn echt. De namen en foto’s fictief. Maar zoals je op de foto kunt zien en dat willen we ermee aantonen; het zijn unieke mensen met unieke verhalen. Iedereen kan wel eens hulp gebruiken! Achter iedere voordeur gaat een uniek verhaal schuil.

Dit verhaal gaat over Chantal en is geschreven door haar begeleider Marije uit Apeldoorn.

Chantal (42 jaar)

Enkele weken geleden werd ik door onze backoffice gebeld omdat er een nieuwe aanmelding binnen was gekomen. Echter was er nog geen maatwerkvoorziening afgegeven. Toch werd er besloten dat we gelijk gingen starten. Enkele dagen na de aanmelding vond er een kennismaking plaats om te kijken of er een klik tussen zorgvrager en begeleider is. Terwijl ik in het trappenhuis van de flat naar boven loop roept er iemand ‘hallo!’. Ik word ontvangen door Chantal (42), een op het eerste gezicht spontane vrouw. Tijdens de kennismaking vertel ik het een en ander over mijn werkwijze en over Vivens Begeleiding. Ook spreken we af dat we na de kennismaking samen de gemeente bellen om een maatwerkvoorziening aan te vragen. Chantal vertelt veel over haar verleden, heden en haar hulpvraag. Tijdens het gesprek geeft ze aan al eerdere hulpverlening te hebben gehad, maar dat dit niet succesvol is verlopen omdat er geen goede klik tussen beiden was. Tevens geeft Chantal direct aan dat ze met mij een goede klik voelt en graag verder wil met mij. Dat is fijn om te horen! Nu is het tijd voor actie.

Chantal’s hulpvraag is helder; Ik zit vast en ik weet niet hoe ik dat op moet lossen. Chantal zit al enige jaren in de bijstand, heeft schulden en heeft geen dagbesteding. Het schuldhulpverleningstraject komt moeizaam op gang wat er voor zorgt dat Chantal afhankelijk is van de voedselbank. Echter heeft zij nog maar recht op een voedselpakket tot de dag na onze kennismaking en Chantal weet zelf niet welke weg ze moet bewandelen om haar voedselpakket te verlengen. Chantal geeft aan zich overdag te vervelen en wil graag weer dagbesteding doen, maar ze weet niet hoe.

Na onze kennismaking zetten we in hetzelfde gesprek nog de eerste stappen. We leggen contact met de juiste instantie om haar aanvraag bij de voedselbank te verlengen, zodat ze verzekerd is van een wekelijks voedselpakket. Ook leggen we contact met de Stadsbank in Apeldoorn om een afspraak te maken met haar contactpersoon daar. De afspraak staat enkele weken later gepland. We sluiten voor nu ons gesprek af en maken een afspraak voor de week daarop.

Tijdens onze tweede afspraak vertelt Chantal vol enthousiasme dat haar voedselpakket van de voedselbank nu definitief is verlengd en dat ze nu een pasje heeft gekregen voor de komende 3 maanden. Tijdens ditzelfde gesprek plannen we een afspraak met haar inkomensconsulent om samen te onderzoeken welke mogelijkheden voor dagbesteding in combinatie met de bijstandsuitkering er zijn.

De week daarop horen we dat de maatwerkvoorziening is toegewezen. Tijdens diezelfde week hebben wij de afspraak bij de Stadsbank. Chantal is blij dat ik mee ben, want geeft ze aan: ‘Dit soort afspraken vind ik lastig, ik ben bang dat ik niet alle informatie onthoud of dat ik fouten maak’. Tijdens het gesprek krijgen we een nieuw financieel overzicht en wordt duidelijk waarom de opstart van het traject stroef liep. Gelukkig is dit nu verholpen. Voor Chantal een hele zorg minder!

Anderhalve week later gaan we in gesprek met de inkomensconsulent. Chantal geeft wederom aan dat ze heel blij is dat ik mee ben. Met zijn drieën bespreken we de mogelijkheden voor dagbesteding in de gemeente Apeldoorn. Er is een mogelijkheid om terug te keren naar een dagbestedingsplek waar ze enkele jaren geleden ook heeft gewerkt. Chantal begint te glunderen; dat wil ze graag. De inkomensconsulent zorgt er voor dat de maatwerkvoorziening voor de dagbesteding in orde wordt gemaakt en Chantal en ik plegen een telefoontje naar haar oude werkplek. Zij willen haar heel graag een dagbestedingsplek bieden en zodra de maatwerkvoorziening rond is kan ze daar 3 ochtenden in de week dagbesteding doen.

In vijf weken tijd zijn er al veel grote stappen gezet. De komende maanden zullen we onder andere besteden aan het continueren van dagbesteding, het maken van een dag-structuur en het slim omgaan met een kleine portemonnee.

Aardige begeleider gezocht!

Iedereen kan wel eens hulp gebruiken!

Ieder mens is uniek en heeft een unieke hulpvraag. Het klinkt cliché maar het is echt waar. In de afgelopen twee jaar hebben we meer dan 170 begeleidingstrajecten opgestart. 170 unieke verhalen. Natuurlijk komen de thema’s overeen. Maar de achtergrond, de levensfase, het sociale netwerk; het maakt ieder begeleidingstraject uniek.

Daarom zijn we gestart met het vertellen van een aantal van deze verhalen. Zodat jij, als je op zoek bent naar begeleiding, kunt zien dat je niet alleen staat. Zodat je als verwijzer een beeld hebt bij het type vragen die we oppakken en als sollicitant bij wat je kunt verwachten als je bij Vivens Begeleiding aan de slag gaat.

De verhalen zijn echt. De namen en foto’s fictief. Maar zoals je op de foto kunt zien en dat willen we ermee aantonen; het zijn unieke mensen met unieke verhalen. Iedereen kan wel eens hulp gebruiken! Achter iedere voordeur gaat een uniek verhaal schuil.

Dit verhaal gaat over Sanne.

‘Hoi! Ik ben Caren. Jij moet Sanne zijn.’ Ik zie een kleine vrouw met lang haar, ze ziet er verzorgd uit. Ze geeft me een hand en kijkt naar de grond. ‘Dat klopt,’ zegt Sanne enthousiast.

‘Wat een spontane vrouw’, denk ik meteen ondanks dat ze me niet aankijkt. ‘Zou ze het spannend vinden?’ Mijn eerste indruk van Sanne is tijdens deze seconden al gewekt. En haar indruk van mij natuurlijk ook. We gaan zitten, terwijl Sanne koffie pakt vertel ik iets over mezelf. Ik vraag Sanne dat ook te doen.

Sanne heeft zich aangemeld bij Vivens Begeleiding voor ambulante begeleiding en vandaag maken we kennis met elkaar.

Iedereen die zich aanmeldt voor begeleiding van Vivens, kiest zelf de begeleider die bij hem past. Bijvoorbeeld via de profielen op de website en in ieder geval in een persoonlijke kennismaking. Na de kennismaking, besluiten zowel hulpvrager als begeleider, of er voldoende wederzijds vertrouwen is om de begeleiding te starten.

Vivens begeleiding vindt ‘de klik’ belangrijk

Wij geloven dat begeleiding het beste werkt, als je een klik hebt met elkaar. Voor een goede samenwerking is het nodig dat je naar elkaar luistert en bereid bent om iets van elkaar aan te nemen. Ga maar eens na, hoe vind jij het om iets te leren van iemand die je niet aardig vindt?

Daarom staat de begeleidingsrelatie tussen jou en de begeleider centraal. We zijn ervan overtuigd dat dit, naast de werkervaring van de begeleider, de basis is om je zelfredzaamheid te vergroten.

Door jou de keuze te geven, geven we jou de regie en laten we zien dat we oog hebben voor jou. Dat geeft extra motivatie waardoor je beter en sneller je doelen kunt behalen.

Wat zeggen de praktijk en de wetenschap over ‘de klik’?

In de praktijk zien wij dat het maar in ongeveer 2-3% van de gevallen voorkomt dat er geen of onvoldoende basis is om een begeleidingstraject te starten na de eerste kennismaking.

Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat relatiefactoren (de klik tussen cliënt en behandelaar) voor 30% een rol speelt bij het effect van de behandeling. Ook uit onderzoek blijkt dus dat de klik tussen cliënt en begeleider belangrijk is voor de effectiviteit van de hulpverlening. (Bron: Duncan & Miller, 2000)

Terug naar Sanne. De volgende dag laat ik haar weten dat ik haar graag wil begeleiden. Ook Sanne geeft een GO. We starten de begeleiding, in het vertrouwen dat we allebei gemotiveerd zijn om samen aan de slag te gaan. Dat is voor Vivens Begeleiding de best denkbare basis om samen te werken aan zelfredzaamheid.

Caren Speldekamp, ambulant begeleider bij Vivens Begeleiding regio Twello, Voorst & Deventer

Iedereen kan wel eens hulp gebruiken! Meneer Han (72)

Iedereen kan wel eens hulp gebruiken!

Ieder mens is uniek en heeft een unieke hulpvraag. Het klinkt cliché maar het is echt waar. In de afgelopen twee jaar hebben we 150 begeleidingstrajecten opgestart. 150 unieke verhalen. Natuurlijk komen de thema’s overeen. Maar de achtergrond, de levensfase, het sociale netwerk; het maakt ieder begeleidingstraject uniek.

Daarom starten we met het vertellen van een aantal van deze verhalen. Zodat jij, als je op zoek bent naar begeleiding, kunt zien dat je niet alleen staat. Zodat je als verwijzer een beeld hebt bij het type vragen die we oppakken en als sollicitant bij wat je kunt verwachten als je bij Vivens Begeleiding aan de slag gaat.

De verhalen zijn echt. De namen en de foto’s fictief. Maar zoals je op de foto kunt zien en dat willen we ermee aantonen; het zijn unieke mensen met unieke verhalen. Iedereen kan wel eens hulp gebruiken! Achter iedere voordeur gaat een uniek verhaal schuil.

We starten de serie met het verhaal van Meneer Han.

Meneer Han (72)

Via een wijkteam kwam 2 jaar geleden de vraag bij ons binnen of wij ook ouderen begeleiden. Het ging toen om meneer Han van 72 jaar oud. Hij woonde destijds ongeveer 7 jaar samen met zijn zoon in Nederland in een appartement. Meneer Han had in het begin moeite om de binnenkomende post goed te begrijpen omdat hij de Nederlandse taal niet machtig was. Af en toe zocht hij hiervoor hulp bij het wijkteam maar deze insteek bleek onvoldoende. Op belangrijke stukken werd vaak te laat of niet gereageerd. Meneer Han werd in die tijd ook geholpen door vrijwilligers met verschillende zaken maar doordat hij geregeld afspraken niet na kwam strandde ook dit traject. Bovenal bleken in het verleden vader en zoon betrokken te zijn geweest bij een wietplantage in hun woning. Op het moment van aanmelding waren er opnieuw zorgen over soortgelijk delictgedrag.

Na de gebruikelijke kennismaking begonnen wij met het scheppen van orde in de, toch zeer chaotische, administratie van meneer om zo zicht te krijgen op mogelijke schulden. Wij kwamen er snel achter dat er sprake was van bewindvoering maar dat deze moeilijk in contact kwam met meneer. Begrijpelijk dat bewindvoerder erg blij was dat eindelijk ambulante ondersteuning in beeld was gekomen die de communicatie tussen hem en meneer Han kon bevorderen en ervoor zorg kon dragen dat belangrijke zaken op tijd werden opgepakt. Uiteindelijk bleek veel van de post betrekking te hebben op de zoon van meneer Han. Daarom werd besloten om ook voor hem ambulante begeleiding vanuit Vivens in te zetten met als doel; het verkrijgen van structuur (inkomen, daginvulling, woonplek).

Snel bleek dat er sprake van een “ongezonde” symbiotische relatie tussen vader een zoon. Zij haalden niet het beste in elkaar naar boven en waren in een vicieuze cirkel beland die geen uitweg bood. De zoon van meneer Han bleek geen inkomen en een nog hogere schuldenlast dan vader te hebben en woonde bij zijn vader in sinds hij zijn baan en huis kwijt was geraakt.

Onder andere was er ook sprake van verwaarlozing met betrekking tot het huishouden en ongedierte overlast. Het lukte vader en zoon niet om adequaat voor hun directe leefomgeving zorg te dragen. Met hulp van vrijwilligers heeft een flinke schoonmaakbeurt plaatsgevonden om hun woning in een gezonde staat te brengen. Helaas blijkt het niet haalbaar meneer Han huishoudelijke vaardigheden aan te leren.

In samenwerking met de wijkagent werd het vermoeden weerlegd dat er opnieuw sprake zou zijn van betrokken bij een wietplantage. Destijds werden vader en zoon onder druk van Oost-Europeanen en door geldnood gedwongen tot twee keer toe een slaapkamer af te staan voor een wietplantage. Beiden werden vrijgesproken voor deze overtreding.

We zijn nu twee jaar verder en er lijkt sprake te zijn van mogelijk autismespectrumstoornis bij zowel vader als zoon. Beide vertonen veel kenmerken van ASS maar door de taalachterstand en het cultuurverschil kan geen psychodiagnostisch onderzoek plaatsvinden. Daarnaast blijkt zoon sociaal emotioneel niet conform zijn leeftijd te functioneren. Dit is een van de redenen waarom zoon niet zelfstandig kan wonen. Er is daarom besloten hem aan te melden voor begeleid wonen. Door het ontbreken van een diagnose is een geschikte woonplek met de juiste begeleiding echter moeilijk te vinden. Meneer Han blijkt eerste verschijnselen van vroegtijdige dementie te vertonen. Hij vergeet geregeld afspraken en heeft vaak moeite met het goed opslaan van informatie waardoor hij veel zaken niet goed begrijpt. Meneer Han heeft in korte tijd twee hartinfarcten gehad en ervaart veel stress door de zorgen rondom zijn zoon. Daarnaast heeft hij onvoldoende gezond eten ter beschikking.

Omdat bij meneer Han sprake was van een gebrekkig sociaal netwerk was er meer (dagelijkse) structuur nodig en een omgeving zodat hij geprikkeld zou worden om sociale contacten aan te gaan. Samen met meneer Han besloten we daarom om meneer Han te ondersteunen in het vinden van een aanleunwoning bij een verzorgingstehuis en schakelden wij thuiszorg in. Hierdoor verkreeg hij dagelijkse structuur onder andere door iedere dag in de ochtend en avond een praatje te maken met de (wijk)verpleging die ervoor zorg draagt dat hij zijn medicatie inneemt. Hij heeft op zijn manier praatjes op de gang met andere ouderen en er is dagelijks zicht op zijn gezondheidstoestand. Ook eet hij weer gezonder. Iedere week komt er een schoonmaakster die ervoor zorgt dat zijn leefomgeving netjes blijft. Ondanks de nog aanwezige zorgvragen en zorgen rondom zijn zoon hebben we samen met meneer Han antwoorden gevonden op zijn voornaamste hulpvragen.

Momenteel zien wij meneer Han nog een keer in de maand en werken wij toe naar afronding van het ambulante traject.